۱۳۹۲ مهر ۳۰, سه‌شنبه

دیوید کیز، فیسبوک بازان و وبلاگ نویسان مچکریم

قلم به قلم از مانا نیستانی


داستان از آنجا شروع شد که آقای دیوید کیز به آقای ظریف و همکارش گیر سه پیچ داد که چه خبر از مجید توکلی. آقا جواد هم سعی کرد که کله دیوید را با یک جواب سر بالا به سقف بکوباند. اما ای دل غافل که در عصر ارتباطات یک نجوای آرام در سالن های نیویورک می تواند سه سوته به غوغایی در ایران تبدیل شود. البته نمی توان باور کرد آقا جواد که همیشه یک پایش در فیسبوکه از قدرت شبکه های اجتماعی غافل باشد. به هر فعالان اینترنتی، فیس بوک بازان و خلاصه خیلی ها به آقای ظریف گیر دادند و از او جواب خواستند. حتی کامبیز حسینی هم نصف وقت برنامه پلتیک را به این مسئله اختصاص داد. و این تلاش ها نتیجه داد و امروز مجید توکلی به مرخصی آمد. همچنین نباید تلاش های همه کسانی که  نام مجید توکلی را در جامعه جهانی زنده نگاه داشتند را نادیده گرفت.  

به هر حال، شاید کسانی بگویند که آزادی مجید توکلی اصلا به این قضیه ربطی نداشته باشد (که حتما دارد). اما امروز من از آزادی موقت مجید توکلی و آرش صادقی خیلی خوشحال شدم به این امید که این آزادی سر آغاز یک روند باشد که در نهایت آن تک تک مردم بتوانند با یک نوشته ساده در اینترنت، دولت و حکومت را تحت فشار قرار دهند و نیازی نباشد که از کار زندگی شان بزنند و جانشان را کف دستشان بگیرند که بتوانند حرفشان را کف خیابان ها بزنند. و از طرفی بتوانند بازتاب حرفشان را در عمل حکومت خیلی سریع ببینند. به امید روزی که دیگر اپوزیسیون خارج از کشور نداشته باشیم و هر ایرانی بتواند بدون اینکه کوچکترین آزار و اذیتی ببیند در داخل ایران آزادانه عقایدش را بیان کند و از هر کس که خواست انتقاد کند و به زندان نیافتد و یا راه قربت و تبعید را در پیش نگیرد.

کرمکی

۱۳۹۲ مهر ۲۴, چهارشنبه

کسانی که توهم انکار مجید توکلی ها را دارند به زودی خواهند رفت



آقای ظریف، جواد جون، شما که خیلی بچه گل و با صفایی هستی. امیدوارم همینقدر که با صفایی، با معرفت هم باشی و بفهمی که مجید توکلی را خیلی ها دوست دارند و از او حمایت می کنند. حتی اگر بر فرض آن روزنامه نگار دروغگو، پست، کثافت، آشغال، عوضی و مزدور نتانیاهو هم باشد (که نیست) شما نباید چنین جوابی به این مسئله می دادید. در فیسبوک با لحن غیر رسمی از شما پرسیده شد که آیا مجید توکلی را شناخته اید یا نه؟ و شما به ظن خود از این لحن نا مناسب نهایت استفاده را کردید ولی سوتی وحشتناکی دادید و به سبک احمدی نژاد سوال را با یک سوال بی ربط جواب دادید تا قضیه جمع شود. حتی نتانیاهوی جین پوش هم می داند که مردم ایران از احمدی نژاد و از لحن حرف زدن او متنفرند. واقعا از سیاستمدار تیزهوشی مثل شما که دستان پروردگار حرکاتش را کنترل می کند چنین سوتی وحشتناکی بعید بود. البته شاید خدا به پست های فیسبوک شما دسترسی ندارد که آنهای را اصلاح کند. 
بر کسی پوشیده نیست که رای و اعتماد مردم ایران به آقای روحانی و به تبع ایشان به شما، نه یک سرمایه گذاری حساب شده که یک قمار اجباری است. قماری که یک طرف آن جنگ و ویرانی گریز ناپذیر میهن عزیزمان است و طرف دیگر ثبات و امنیت و پیشرفت تدریجی ایران. بنابراین از آنجا که اعتماد مردم به شما نه بر اساس شناخت عمیق از دیدگاه های شما و بیشتر از سر ناچاری بوده، اعتمادی بسیار شکننده است و با چنین اشتباهاتی به راحتی در هم فرو می ریزد. امیدوارم اگر خیر و صلاح مملکت را می خواهید، هر چه سریع تر دیدگاه تان را خیلی صریح و روشن در مورد مقاله نشریه دیلی بیست و مجید توکلی اعلام کنید و اگر واقعا دروغی به شما نسبت داده شده است، موضوع را از طریق مراجع قضایی پیگیری کنید.
کرمکی  

۱۳۹۲ مهر ۲۱, یکشنبه

سردار و سرهنگ های سیزده ساله




بنده حقیر تقاصا دارم قانونی تصویب شود که فرماندهان نظامی نتوانند از پای منقل و بساط یا وقتی آب شنگولی زده اند تو رگ، دستور صادر کنند و بهتر است در مواقع فضا نوردی افسار امور را بسپارند به دستان تنومند یک سرباز وظیفه صفر تا دیگر چنین سوتی هایی ندهند. اون از با تانک رد شدنشون از روی ماهواره های مردم و این هم از بچه بازی کردن درجه های نظامی. درسته شیراز شهر می و معشوقه، ولی بابا شوخی شوخی با نظامی گری هم شوخی؟ آخه فکر نکردند اون نظامی ای که بعد سی سال آزگار به هزار زور و بدبختی، دم دمای بازنشستگی تونسته یک درجه سروانی بگیره، چه حسی پیدا می کنه وقتی یک بچه جغله را در هیبت سرهنگی و سرداری می بینه؟

البته تا آنجایی که من می دانم برای کسب درجه سرداری اجازه بیت رهبری نیاز است و فکر کنم بر و بچ بیت هم شیراز پای بساط می و معشوق بوده اند و همانجا چهار تا درجه سرداری و سرهنگی هم داده اند. وقتی رهبر ما آن نوجوان سیزده ساله ایست که ما هیچ وقت نفهمیدیم چرا نارنجک را به جای اینکه پرت کنه بست به خودش و رفت زیر تانک، یا فرمانده کل ارتش و سپاه و همه چی بدون هیچ سابقه ای با یک دوره فشرده شبانه به درجه سرلشکری رسیده، اصلا جای تعجب نیست که چهار تا بچه بشوند سرهنگ و سردار. خواستم گفته باشم که در جریان باشید!

در نهایت این قضیه هیچ ربطی به روحانی مچکریم ندارد!



کرمکی

۱۳۹۲ مهر ۷, یکشنبه

،کسی که از روی اموال مردم با تانک رد می شود



حتما خیلی راحت می تواند از روی خود مردم با وانت رد شود.

به احتمال زیاد طراح و مغز متفکر ایده رد شدن با تانک از روی امواب مردم با مفهومی به اسم رعب و وحشت آشنا نبوده و اصلا مغزی نداشته که بخواهد آثار روانی و اجتماعی این حرکت را درک کند. نکته مهم اینجاست که چرا چنین کسی در مقام فرماندهی و رهبری یک گروه با تجهیزات ذرهی قرار می گیرد. این فرد به راحتی آب خوردن می تواند با خودرو از روی نویسنده این وبلاگ یا هر شخص منتقد دیگری رد شود. آنهم نه یک بار، نه دو بار، بلکه سه بار.  
کرمکی

۱۳۹۲ شهریور ۳۱, یکشنبه

ماجراهای مجید کچل سیگاری


چند هفته پیش مقاله ای به دستم رسید که نویسندگان در بخش تقدیر و تشکر آن شوخی نادرستی کرده بودند. خیلی از این شوخی ناراحت شدم و در مورد آن در وبلاگم خیلی کوتاه نوشتم و از تاثیرات منفی چنین حرکتی  بر جامعه علمی کشور گفتم. پس از مدتی یکی از نویسندگان مقاله جوابیه ای در زیر وبلاگ من نوشت ولی این سوال برای من باقی ماند که چرا باید از کسی با اسم مستعار در مقاله تشکر کرد. البته از جواب نویسنده خوشحال شدم چرا که نشان می دهد که نویسندگان مقاله دارای شخصیت غیر علمی نیستند، همچنین کسان دیگری هم هستند که نسبت به این مساله حساسیت نشان داده اند و حتی با ویراستاران آن مجله تماس گرفته اند و نویسندگان مقاله مجبور شده اند بارها توجیه کننده حرکت نه چندان شایسته شان باشند (اینجا و اینجا برای نمونه). البته من به پیگیری این موضوع علاقه مند شدم و پس از کمی جستجو آشکار شد که بخش تقدیر و تشکر این مقاله غوغایی در فضای مجازی به پا کرده است و بسیاری هم از این حرکت حمایت کرده اند و آنرا به پای شوخ طبعی ایرانیان و یا انتقام گیری از سختگیری مجلات علمی برای چاپ مقالات ایرانی گذاشته اند. البته واکنش جامعه علمی و کسانی که تاثیر چنین عملی را درک می کنند متفاوت است. برای نمونه می توانید پاسخ هایی که به نظر من در سایت اساتید علیه تقلب داده شده را نگاه کنید.
به هر حال پس از کمی جستجو متوجه شدم که این دوستان مقاله دیگری را نیز به همین سبک منتشر کرده اند و در این مقاله از یک لفظ رکیک به لهجه اصفهانی (دادا کوجادس) استفاده شده. چاپ مقاله علمی مثل وبلاگ نوشتن نیست که اسمش را بگذاریم "کرمکی"!
"نویسندگان از مجید کچل سیگاری، سعید صابونات پا انجیری و محسنی دادا کوجادس برای حمات از این تحقیق تشکر می کنند."
عکس زیر هر دو مقاله را نشان می دهد و می توان در آدرس داده شده مقاله را نیز مشاهده کرد. 
 http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1386947710005898

http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1386947710006648# 



در نهایت باید عرض کنم که کار این دوستان در مقابل زشتی هایی که جامعه علمی کشور با آن دست و پنجه نرم می کند، شاید ناچیز باشد (برای نمونه این سایت برای چاپ پولی مقاله یا مقاله به کمک امام زمان را ببینید) و یکی از اساتید قدیمی دانشگاهی می گفت ای کاش در کنار این همه درس ریاضی، اخلاق اسلامی، زمین شناسی الهی و هندسه، یک واحد درس اخلاق مهندسی ( ایشان از اساتید مهندسی بودند) به دانشجویان ارائه می شد. درسی که در خیلی از دانشگاه های دنیا مرسوم است و در آن اثرات منفی و مجازات های تخلفات علمی را به دانشجویان گوشزد می کنند.

کرمکی